
Buty sprzedawane w UE muszą mieć etykietę, która mówi, z jakich materiałów wykonano trzy główne części obuwia: cholewkę, podszewkę z podpodeszwą oraz podeszwę zewnętrzną. Serwis Your Europe, ostatnio sprawdzony 13 lipca 2026 roku, opisuje, jak ma wyglądać ta informacja, gdzie ją umieszczać i kiedy podaje się dwa główne materiały — a na końcu możesz sprawdzić, czy wiesz, co zobaczysz na etykiecie przy następnej parze butów.
Według serwisu Your Europe, oficjalnej strony Unii Europejskiej, etykiety na obuwiu są w UE obowiązkowe. Termin „obuwie” obejmuje wszystkie artykuły z zamocowaną podeszwą, które chronią lub okrywają stopę. Strona wymienia jako przykłady buty, sandały, kozaki, pantofle, espadryle i obuwie sportowe, także specjalistyczne, a nawet buty z przymocowanymi łyżwami. Informacje na stronie były ostatnio sprawdzone 13 lipca 2026 roku.
Etykieta ma opisywać materiały, z których zrobiono trzy główne elementy buta. Są to cholewka, podszewka z podpodeszwą oraz podeszwa zewnętrzna. Dla każdego z tych elementów podaje się, czy jest wykonany ze skóry, skóry wyprawionej powlekanej, tkaniny czy z innych materiałów. Etykieta rozdziela więc informację o wierzchu buta, jego wnętrzu i spodzie.
Materiały można opisać na dwa sposoby:
Serwis opisuje też regułę progu 80 procent. Gdy co najmniej 80 procent produktu nie jest wykonane z jednego materiału, na etykiecie podaje się dwa główne zastosowane materiały. Jest to jedyny próg procentowy, jaki strona podaje przy etykiecie obuwia.
Strona wskazuje, że etykieta musi znajdować się przynajmniej na jednym bucie z pary. Może być nadrukowana, naklejona, wytłoczona na obuwiu albo przywiązana do niego. Musi być widoczna, bezpiecznie zamocowana i łatwo dostępna, a piktogramy mają być na tyle duże, by dało się je odczytać.
Ciekawostka: Zgodnie ze stroną Your Europe etykieta może być przywiązana do buta albo wytłoczona na nim, więc nie musi to być naklejka.
Za umieszczenie etykiety i jej poprawność odpowiada producent. Jeśli obuwie jest importowane, odpowiedzialność przechodzi na firmę, która jako pierwsza wprowadziła je na rynek UE. Serwis zaznacza także, że w zależności od kraju, w którym sprzedaje się obuwie, mogą obowiązywać dodatkowe wymogi.
Your Europe osobno opisuje etykiety na wyrobach włókienniczych, czyli na przykład na odzieży, i zasady są tam inne. Obowiązek dotyczy wyrobów składających się w co najmniej 80 procentach wagowo z włókien tekstylnych, a etykieta ma podawać skład wszystkich włókien, od składnika o największym udziale procentowym do najmniejszego. Określenia „100%”, „czysty” lub „wykonany w całości z” wolno użyć tylko wtedy, gdy wyrób składa się z jednego rodzaju włókien. Etykieta na ubraniu ma być trwale przytwierdzona, na przykład wszyta, i przetłumaczona na wszystkie języki urzędowe krajów, w których wyrób sprzedaje się konsumentom, natomiast na bucie wystarczy etykieta na jednym egzemplarzu z pary.
Strona dodaje, że producent może ubiegać się o oznakowanie ekologiczne UE jako potwierdzenie ekologicznej jakości produktu. Obowiązek etykietowania wynika z dyrektywy UE w sprawie etykietowania obuwia, której wersja z 2013 roku, oznaczona numerem CELEX 01994L0011, jest dostępna w bazie EUR-Lex. Firmy z pytaniami o transgraniczną działalność mogą skorzystać z bezpłatnej porady Enterprise Europe Network.
Obowiązkowa etykieta na obuwiu w UE opisuje materiały trzech części buta: cholewki, podszewki z podpodeszwą i podeszwy zewnętrznej. Robi to piktogramami albo pisemnie w językach kraju sprzedaży, a przy braku jednego dominującego materiału podaje dwa główne. Wystarczy, że etykieta znajduje się na jednym bucie z pary, a odpowiada za nią producent albo importer.
5 pytań · minuta